Verslag culturele avond

                                                 Château de Chambord

Camadou

Geregeld organiseren we een muzikale voorstelling met chansons, om ons hart te verwarmen in deze oh zo zakelijke tijd, en deze keer deden we dat samen met de Deventer Alliance in de Sociëteit “De Hereeniging”.

‘Boîte à Chansons is een bijzondere presentatie vol passie, humor en nostalgie’ staat op de website van Camadou’. Carole Marie Doucet heeft die belofte méér dan waar gemaakt, met een persoonlijke vertolking van de grote Franse chansons.


-‘Wisten jullie dat er fantastische Canadese Chansons bestaan?’ vroeg ze met weemoed in haar stem. De van origine Canadese Carole Marie haalde een grote blauwe vlag tevoorschijn. 

-‘Kijk’ zei ze, terwijl ze erop wees, ‘geen maple leave, maar de vier Franse lelies van de vlag van Quebèc; ik zal voor jullie een chanson uit mijn vaderland zingen’. 

 

Terwijl op deze zondagmiddag buiten de zon uitbundig scheen, zong ze in de schemerige ambiance van het chique ‘De Hereeniging’ recht ons hart in. Koket, lieflijk, droef en dramatisch; alles even zuiver.

 

Ze had een mooie oude koffer bij zich, de ‘Boîte à Chansons’ waar ze allerlei voorwerpjes uit tevoorschijn toverde terwijl ze met twinkelende blik over de liedjes vertelde. De dwarsfluit van de Wit-Russische Dasha Beltiukova en de gitaar van de Nederlandse Hans van Gelderen ondersteunden en volgden de ‘petite’ zangeres met gratie. De dwarsfluit had de goede helderheid, met een vleugje fluweel in de klankDe gitaar gaf af en toe licht ironisch commentaar met een geïmproviseerd(?) loopje. Camadou kreeg, terecht, een staande ovatie. Na afloop dronken we samen met de Deventer francofielen een koele ‘vin d’honneur’. Chin-chin!

 

 

Louise Elisabeth Vigée Le Brun

 

Het is nog niet zo lang dat de kunstgeschiedenis vrouwelijke kunstenaars omarmt, en hun prachtige kunstwerken voor het voetlicht brengt. Dianne Hamer heeft ons op onderhoudende wijze verteld over de levensloop van Louise, die in de hoogste kringen van Frankrijk verkeerde toen de revolutie uitbrak, vervolgens naar Italië reisde, zich daarna vestigde in het Russische Sint Petersburg, en haar carrière gewoon kon voortzetten omdat ze een veelgevraagde portretschilder was. 

 

Deze dochter van een kapster en een schilder heeft zich, ondanks dat ze aan geen enkele vakles kon deelnemen wegens haar sexe, op jonge leeftijd het vak van kunstenaar eigen gemaakt. Dit kon omdat haar vader haar een jaar lang schilderlessen heeft gegeven. Haar werk is te herkennen aan haar loepzuivere weergave van (zijden) stoffen, bont en prachtige huidtinten. De beperkingen die haar zijn opgelegd omdat ze een vrouw was, hebben de typische kenmerken in haar schilderijen bepaald. Opvallend, gezien haar grote talent, is haar gebrek aan anatomische kennis, te wijten aan het feit dat ze nooit in de gelegenheid is geweest om naakten te schilderen. Al de door haar geportretteerde dames hebben een min of meer flesvormig lichaam met afhangende schouders, een lange hals en een in verhouding klein hoofd.

 

Dankzij haar uitgebreide memoires is veel informatie bewaard gebleven over de details van haar leven. Hoe oncomfortabel het reizen per koets was, dat het stonk in herbergen onderweg, de smerigheid van het beddengoed, wat er gegeten werd, maar ook haar verdriet over de revolutie die haar clientèle het hoofd kostte.

 

Het was niet druk bij deze lezing, en dat is jammer, maar er werden achteraf veel vragen gesteld, we hebben ons geen moment verveeld vanwege het boeiende verhaal en de schitterende schilderijen. Ik kan er nog uren over doorgaan, maar voor het hele verhaal kan iedereen die het wil het boek kopen bij Dianne Hamer, of bij van Someren en ten Bosch. 

 

“Kunstenares op de vlucht, de avontuurlijke omzwervingen van Louise Elisabeth Vigée Le Brun” lijkt me een lekker boek voor bij de open haard van een vakantiehuisje in Frankrijk, waar nu gelukkig geen koppen meer rollen.

 

 Je suis Villon

   

Op 15 februari kwamen Katja Cohen en Sjors Holleboom naar de bibliotheek van Zutphen met een Franstalige voordracht over François Villon, dichter, dief en vagebond uit de vijftiende eeuw. Met sobere, maar uiterst effectieve theatrale middelen nam Katja ons mee naar de middeleeuwen en schetste het veelbewogen leven van Villon; zijn studententijd, zijn omzwervingen, zijn succes aan het hof van Charles d’Orléans maar ook de twisten en schurkenstreken waardoor hij meerdere malen in de kerker belandde. In de Ballade des dames du temps jadis (ballade van dames uit vroeger tijden) bezingt hij beroemde vrouwen uit de geschiedenis, in de Ballade des femmes de Paris de welbespraaktheid van de Parijse vrouwen, ‘Il n’est bon bec que de Paris’, en in de Ballade pour prier Nostre Dame richt hij uit naam van zijn oude moeder een gebed tot de maagd Maria. Als zijn doodvonnis getekend is, schrijft Villon de Ballade des Pendus (ballade van de gehangenen) en het beroemde kwatrijn:

Je suis Françoys, dont il me poise

Né de Paris emprès Pontoise,

Et de la corde d’une toise

Sçaura mon col que mon cul poise.

Ik ben François, wiens naam zo bont is.

Parijs, dat mijn geboortegrond is,

hangt mij straks aan een touw dat rond is,

zo leert mijn kop hoe zwaar mijn kont is.

(Vertaling: Ernst van Altena)

Maar hij tekent ook hoger beroep aan, en het vonnis wordt omgezet in verbanning. Villon verlaat Parijs en verdwijnt op mysterieuze wijze, zonder een spoor achter te laten.

De voordracht van Katja Cohen werd op meeslepende wijze omlijst door gitarist Sjors Holleboom. Soms gracieus of innig en verstild, dan weer stormachtig, gaf de muziek een extra dimensie aan het verhaal en aan de gedichten. In de sfeervolle entourage en de prachtige akoestiek van de Broederenkerk (waar de bibliotheek is gevestigd) kwamen poëzie, verhaal en muziek uitstekend tot hun recht. Zo’n 25 bezoekers genoten van een bijzondere avond, waarin de lotgevallen en het dichterschap van François Villon in woord, klank en gebaar tot leven werden gebracht.

 

Het verdeelde Frankrijk

Voor het eerst organiseerden de Alliances Françaises van Zutphen, Deventer en Apeldoorn gezamenlijk een lezing.
Prof. Dr. Paul Scheffer kwam op 21 januari 2018 spreken over ‘Het verdeelde Frankrijk’ in brasserie restaurant Korderijnk in Twello. Er kwamen maar liefst 130 bezoekers. Paul Scheffer liet zien hoe Frankrijk verdeeld is, zeker na de verkiezing van Emmanuel Macron als president, waar hij 66% van de stemmen kreeg. Dat betekent dat hij een groot deel van deze 66% en zeker ook 34% van de Franse kiezers die niet op hem gestemd hebben moet zien te overtuigen van zijn idealen, beschreven in zijn boek ‘Révolution’. Frankrijk in een veranderend Europa met buurland Duitsland, waar (juist vandaag) een wankele basis is gelegd voor een nieuwe coalitie, met Groot-Brittannië dat waarschijnlijk de Brexit gaat doorvoeren; Frankrijk met grote tegenstellingen tussen de grote steden en het platteland, waar steeds meer boeren noodgedwongen stoppen; Frankrijk met zijn ‘banlieus’, waarmee vergeleken de problematiek in Nederlandse achterstandswijken verbleekt; Frankrijk met enorme immigrantenaantallen, waarvan 10.000 personen het zgn. ‘fiche S’ hebben, d.w.z. de staatsveiligheiddienst geeft het hoogste niveau van Sûreté de l’État af. Dit zijn slechts enkele van de vele uitdagingen waarvoor Macron zich geplaatst ziet. Op een zeer heldere en amusante wijze verschafte Paul Scheffer ons inzicht in de problematiek van het verdeelde Frankrijk, waar veel Fransen verlangen naar bescherming. Na de pauze ging Paul Scheffer in op enkele vragen uit de zaal. Deze gezamenlijke activiteit verdient navolging.

 

À la découverte du nord de la France

Op 7 december verzorgde Marc Defossez voor 39 belangstellende bezoekers een boeiende en amusante lezing over een streek in Frankrijk, waar men nogal eens snel aan voorbij rijdt. Geheel ten onrechte: Le Nooord biedt heel wat boeiends.
Marc nam ons mee langs 9 etappes, waarbij we en passant zagen det het plaatselijk dialect een stuk gemakkelijker is dan het Frans.
 
Via de befaamde/beruchte kaas maroilles, het mijnwerkersverleden, de mijnafvalhopen (terrils), de mijnwerkerswijken (corons), de diverse bevolkingsgroepen, de klokkentorens (beffrois), la restauration de plein air, la Côte d’Opale, l’Enfer du Nord (Paris-Roubaix), de estaminets, kwamen we uiteindelijk in Lille aan: Le vieux Lille, tevens reisdoel tijdens onze culturele reis.

 

Om de presentatie van Marc te downloaden en nog eens te bekijken, klik op de knoppen hieronder.

 

 

 

 

 

 

 

Voltaire et les Pays-Bas

Op 16 november vonden 31 bezoekers de weg naar een nieuwe locatie: de bibliotheek in de Broederenkerk, die onlangs prachtig is gerestaureerd.

 

Onze gastspreker Prof. Dr. Bruno Bernard, geboren in 1955, is docent moderne geschiedenis (16e-18e eeuw) aan de Vrije Universiteit Brussel sinds 1992 en hoogleraar. Als specialist op het gebied van de politieke, religieuze en socioculturele eeuw van de Verlichting heeft hij aan meerdere publicaties over Voltaire meegewerkt, o.a. aan de achtdelige wetenschappelijke uitgave van l’Essai sur les mœurs et l’esprit des nations’ naar het werk van Voltaire (2009-2016) bij de Voltaire Foundation aan de Universiteit van Oxford. Bruno Bernard werd uitgenodigd tijdens seminaria in o.a. Luxemburg, Wassenaar, Parijs, Münster, Edinburg, Dublin, Graz, Uppsala, Sofia, Peking en Québec. Hij was eveneens ‘visiting professor’ aan de universiteiten van Leipzig, Ferrara en Sassari in Italië.

Voltaire (1694-1778) was een Frans schrijver, essayist, filosoof en hij wordt algemeen beschouwd als een van de grootste Franse denkers.

De relatie tussen Voltaire en Engeland is algemeen bekend, maar die relatie die Voltaire met de Republiek der Verenigde Nederlanden had is echter veel onbekender. Voordat hij beroemd werd, verbleef hij in 1713 als jonge attaché van de Franse ambassade in Nederland.

Deze lezing over Voltaire en Verenigd Nederland ging over dit minder bekende aspect van zijn leven: zijn verblijf in de Nederlanden tijdens zijn jeugd, zijn contacten met Nederlanders en zijn zeer positieve mening over de Republiek der Verenigde Nederlanden.

 

Xandra Storm en het orgue de barbarie

Op 26 oktober konden we na de Algemene Leden Vergadering luisteren en vooral ook meezingen met Xandra Storm die op haar orgue de barbarie vele Franse chansons liet horen.

De chansons werden door een 50-koppig koor vol enthousiasme meegezongen. Gezien de vele positieve reacties kunnen we op een zeer geslaagde avond terugkijken.

Hier kunt u een video bekijken.

Hier kunt u de chansons nog eens horen: Edith Piaf, Georges Moustaki, Jeanne Moreau, Charles Aznavour, Adamo, Henri Salvador, Michel Fugain, Jean Ferrat.  

Passies & Havinga

In de prachtige ambiance van Dat Bolwerck vertolkten Gea Passies en Johanan Havinga op 13 april hun voorstelling Madame Croche, waarin het leven van Achille Claude Debussy belicht werd. Deze avond werd zeer gewaardeerd door de 60  bezoekers die ademloos luisterden naar het soms zeer ingetogen, soms zeer expressieve pianospel van Johanan en naar de verbindende poëtische teksten van Gea. Na het spelen van Noël des enfants qui n’ont plus de maison werden beiden beloond met een zeer verdiend staand applaus.

Thera Coppens

Op 16 maart onderhield Thera Coppens ons (50 belangstellenden) met een bijzonder interessante presentatie over het leven van Suzanne Leenhoff en haar beroemde echtgenoot Edouard Manet. Zij verschafte ons inzicht in hoe Manet ondanks zijn voorname afkomst, waarbij de keuze voor een kunstenaarsleven ‘not done’ was, toch zijn carrière begon als schilder, verguisd en uitgelachen door de toenmalige kunst-elite. Zijn werken waren controversieel, o.m. door het etaleren van naakten, b.v. in Le déjeuner sur l’herbe. Manet zocht steeds meer toenadering tot impressionisten als Renoir en Monet. Suzanne Leenhoff was de pianolerares van zijn broers. Zij kreeg een onwettige zoon, Léon, die zij eerst liet doorgaan voor haar jongere broer. Edouard en Suzanne trouwden in Zaltbommel in 1863 en uit dat huwelijk werden geen kinderen geboren. Manet heeft Suzanne en Léon talloze malen geschilderd. Bewonderenswaardig hoe Thera Coppens  intensief archiefonderzoek gedaan heeft naar hun beider leven en er bijzonder goed in geslaagd is haar publiek van begin tot eind te boeien. Boekhandel Van Someren & Ten Bosch verkocht ter plekke Thera’s boeken, door de schrijfster gesigneerd. We kunnen terugkijken op een zeer geslaagde avond.

 

Culturele avond van 16 februari 2017

Op deze avond zou Prof. Brumo Bernard een lezing houden met de titel ‘Voltaire et les Pay-Bas’. ‘s Ochtends kregen wij een e-mail van hem dat hij was opgenomen in het ziekenhuis. In allerijl hebben we plan B van stal gehaald en we hebben ervoor gekozen een filmprogramma in te lassen. Gelukkig konden we op zo’n korte termijn toch nog zoveel mogelijk mensen berichten. Op deze avond kwamen toch nog 35 belangstellenden.

We vertoonden ‘Qu’est-ce qu’on a fait au bon Dieu’. 

Claude Verneuil is een man van middelbare leeftijd die prat gaat op zijn gaullistische politieke overtuigingen en op zijn katholieke bourgeois afkomst. Samen met zijn vrouw Marie leeft hij in een groot landhuis in Chinon waar hij notaris is. Daar hebben ze hun vier dochters naar best vermogen opgevoed. Hun jongste dochter Laure vormt hun laatste hoop op een authentieke Franse katholieke schoonzoon van goeden huize. In het verleden hebben ze het in hun ogen niet zo goed getroffen: hun drie oudste dochters zijn weliswaar getrouwd met een Fransman, maar hun schoonzonen zijn alle drie zonen van immigranten en ze hebben alle drie een andere godsdienst. Zo woont Ségolène samen met een succesrijke Chinees, Isabelle met een advocaat van Arabische afkomst en Odile met een Sefardische Jood zonder werk. Marie en Claude doen pogingen om open van geest te zijn of om toch minstens verdraagzaam over te komen. Vooral Claude heeft het moeilijk om zijn racistische oprispingen te bedwingen.Op het familiaal kerstfeest vertelt Laure dat ze een vriend heeft, en ja, hij heet Charles (zoals generaal De Gaulle) én is katholiek én hij heeft werk … als acteur. Marie is dolgelukkig want haar droom dat haar jongste dochter een kerkelijk huwelijk aangaat zal werkelijkheid worden. Laure heeft er echter niet durven aan toevoegen dat Charles een zwarte is van Ivoriaanse afkomst.

Na afloop bleven nog velen even napraten onder het genot van wijn en kaas. Het was een zeer geslaagde avond.

La Grappe & Knip

     

Wij waren bijzonder blij dat 95 mensen op zondagmiddag 29 januari 2017 naar het concert van La Grappe & Knip kwamen. Dit concert was georganiseerd door de Alliance Française Zutphen samen met Alliance Française Deventer. In de prachtige ambiance van Museum MORE in Gorssel kwam dit duo goed tot zijn recht. Het bijzondere was dat dit een interactief concert was: bezoekers kregen bij binnenkomst uit de hoge hoed een lootje. Degenen die ‘dommage‘ lazen hadden pech. De gelukkigen konden hun keuze uit het repertoire laten spelen. Zo hoorden wij o.a. van Georges Brassens Chanson pour l’Auvergnat, van Jacques Brel Le plat pays, van Francis Cabrel l’encre de tes yeux, van Yves Duteil Prendre un enfant, van Georges Moustaki Ma liberté. Maar ook eigen werk van kwam aan de orde: Toi l’enfant. We kunnen terugkijken op een zeer geslaagde matinee.
Hier bekijkt u de website van La Grappe & Knip. U kunt ze nog een keer horen en zien op hun clips. 

 

Frédéric Dorfmann: La Victoire en chantant

Voor het eerst hadden we een optreden in Dat Bolwerck en dat bleek een uitstekende locatie te zijn met een geweldige akoestiek waarin de stem van Frédéric Dorfmann helemaal tot zijn recht kwam. Frédéric nam ons mee door de geschiedenis van la douce France. La Victoire en chantant: van guillotine tot homohuwelijk. Via diverse anonieme componisten met o.a. de liederen La prise de la Bastille, Ah ça ira en La guillotine permanente kwamen wij in de moderne tijd terecht. Het lot van Dreyfus werd bezongen in een lied gecomponeerd door diens achterneef: Yves Duteil. Jean Ferrat (Nuit et brouillard), Barbara (Göttingen), Georges Moustaki (Le temps de vivre) passeerden de revue. Het lied Le déserteur van Boris Vian kunt u hier in een video horen en zien. We hadden een volle zaal: 70 (!) bezoekers, een record. We hebben genoten van deze buitengewone geschiedenisles van meester Dorfmann.

 

image-2016-12-09-2    image-2016-12-09-1  imgp4959  imgp4964

 

Pierre Burlaud: Lyon 1914 – 2014

 

De meeste mensen kennen Lyon als een stad die je snel moet zien te passeren op weg naar het zonnige zuiden: tunnel, bouchons, pfff. Pierre Burlaud liet aan de 48 bezoekers van deze culturele avond zien dat Lyon, de tweede stad van Frankrijk, culinaire hoofdstad, alleszins de moeite waard is te bezoeken. Naast architectuur en archeologie is Lyon vooral een stad van de gastronomie. Je moet er eten, drinken en genieten. De negentiende eeuwse schrijver Stendhal zei ooit: “Je ne connais qu’une chose que l’on fasse bien à Lyon, c’est manger” Over bouchons gesproken: Een bouchon is een klein restaurantje waar traditionele Lyonese maaltijden worden geserveerd. (Ce n’est pas à dédaigner!)

Lyon kent een lange geschiedenis. Al zo’n 3000 jaar wonen er mensen aan de samenvloeiing van de Saône en de Rhône. Dit gebied werd pas echt een stad in de Romeinse tijd: Lugdunum. Naast vele overblijfselen uit de antieke architectuur is Lyon ook de stad van Tony Garnier, een architect en urbanist eind 19e, begin 20e eeuw. Zijn werk wordt meestal aangeduid als utopische architectuur: zijn ideale stad was een stad waar urbane functies en activiteiten zijn gescheiden. Garniers erfenis in Lyon zijn Halle Tony Garnier (een enorme concertzaal), Stade Gerland waar het voetbalteam Olympique Lyonnais sinds 1950 zijn thuisbasis heeft, l’Hopital Édouard-Herriot (het grootste ziekenhuis van de regio) en een hele wijk genaamd Le Quartier des États-Unis met zijn vele ‘murs peints’. In de wijk Confluence tref je een van de grootste moderne architectuurprojecten van Europa! Naast een enorm modern winkelcentrum zijn verschillende huizenblokken te bewonderen van een groot aantal internationaal gerenommeerde architecten.In 2014 is daar het Musée des Confluences geopend.

Onze présidente Marieke Lodder bedankte aan het eind Pierre Burlaud met het overhandigen van een fles wijn.

pierreunnamed

 

 

Les Copains

IMG_20160414_204513

Als afsluiting van ons culturele seizoen 2015-2016 traden de mannen van les Copains voor ons op. Paul Drijvers (zang en gitaar), Philip Woudenberg (contrabas) en Henk Kuik (accordeon) brachten een fraai concert met Franse chansons, waaronder klassiekers van Jacques Brel, Gilbert Bécaud, Charles Trenet, Charles Aznavour, Joe Dassin. Eigen werk van Paul Drijvers (Pharmacie) liet ons zien dat het nooit kwaad kan, hoe zelfverzekerd of je ook bent,  de woordenschat bij te houden en te vergroten, bij voorkeur natuurlijk door de Alliance Française :-).

Hier volgt de speellijst. Door op de hyperlink te klikken kunt u de chansonteksten downloaden.

tekst Paris s eveilletekst Plat pays – tekst Tombe la neige – tekst FeuillesMortestekst Brave Margot – tekst L’hommequipleure – tekst BeauxDébutstekst Chanson des vieux amants – tekst Sous le ciel de Paris – tekst Gros chat du marchétekst DeuxGuitares – tekst Copainsd’abordtekst Jazz et javatekst Chansonpourl’Auvergnattekst YiddischeMamatekst Amsterdamtekst Nathalietekst Pharmacietekst Mertekst Estaquetekst Champs Elyseestekst Comme un manouchetekst JavaBleue

Hier kunt u ze nog een keer zien en horen met Les copains d’abord.

 

Niels Klinkenberg

Als vervanger voor Toon Hillewaere, die helaas wegens ziekte moest afzeggen, was de lezing van Niels Klinkenberg over het leven van Antoine de Saint-Exupérie een schot in de roos. Klinkenberg is behalve kenner van Godfried Bomans en Ferdinand Bordewijk een specialist als het gaat om Saint-Exupéry. Hij bezit 80 biografieën en een schat aan beelddocumentatie, waaruit hij kon putten om de 35 belangstellenden met deze lezing te boeien. Niels Klinkenberg had ervoor gekozen om nu niet eens over Saint-Exupéries bekendste werk, ‘Le petit prince’, te praten, maar over het leven en de vele avonturen van de schrijver. Antoine was steeds op zoek naar nieuwe uitdagingen, het liefst als piloot. Dat leverde behalve vele avonturen en vele ongelukken veel literatuur op: Vol de nuit, Lettre à un otage, Pilote de guerre, om er maar eens een paar te noemen. Ook liet Niels Klinkenberg ons genieten van enkele inspirerende uitspraken: ‘Als je een schip wil bouwen, roep dan geen mannen bij elkaar om hout te verzamelen, het werk te verdelen en orders te geven. In plaats daarvan, leer ze verlangen naar de enorme eindeloze zee. En om te eindigen met: ‘Ook sprookjes worden gemaakt. Op een ochtend word je wakker en je zegt: Het was gewoon een sprookje. Maar diep van binnen lach je niet. Je weet: sprookjes zijn de enige waarheden in het leven. Wat een mooie mix van literatuur en avontuur in een werkelijk boeiende presentatie van Niels Klinkenberg.

IMG_20160310_200956

Le prochain train

Boven verwachting druk was het in de zaal: we hadden 58 toeschouwers bij het toneelstuk      Le prochain train. In rap Frans werd een modern sprookje opgevoerd: de ‘workaholic’ Vincent is zo druk dat hij niet eens opmerkt dat zijn vrouw hem verlaat. Hij besluit Karine aan te nemen, een specialiste in sociale media.  Le prochain train toont hun ontmoeting en wat er gebeurt met hun relatie in dit digitale tijdperk.

prochain train

Ondanks dat de integrale tekst en een woordenlijst beschikbaar waren moesten de bezoekers alle zeilen bijzetten om het snelle Frans, doorspekt met termen uit argot en – onvermijdelijk – ook met digitaal woordgebruik, te kunnen volgen.

Mais un vrai membre de l’Alliance Française tire profit de se plonger entièrement dans la langue et la culture française, n’est-ce pas?

Het langdurig applaus was volkomen terecht voor de uitstekende acteerpresaties van Jeanne Couppié en Stéphane Duguin, die het stuk overigens ook geschreven heeft.

Hier een televisie-interview met beiden.

 

Ariejan Korteweg

Het was druk in de zaal op 15 januari: een recordaantal van 66 bezoekers konden we verwelkomen bij de lezing van Ariejan Kortweg over zijn boek ‘Surplace’, over de ziel van Frankrijk.

15janpubliek ariejankortweg1

Aan de hand van drie metaforen, eiland, piramide en museum, belichtte Ariejan Korteweg de ziel van Frankrijk.

De spreker stelt dat Frankrijk een eiland is, omringd door land, een zelfvoorzienend eiland met een sterk accent op cultuur. In de Franse film- en muziekcultuur komt bijna alles van eigen bodem, op tv worden alle films nagesynchroniseerd, buitenlandse boeken in vertaling komen pas laat in de winkels te liggen, alle publicaties verschijnen in het Frans, reclames met Engelse teksten zijn verboden.

Frankrijk is piramidaal, d.w.z. centralistisch ingesteld. De Franse president heeft significante macht. Hij benoemt de premier. Sarkozy (Hollande in mindere mate) heeft zich met heel veel zaken bemoeid, o.a. het ontslag van een voetbalcoach. Ambtenaar zijn: in Frankrijk wordt dit ambt beschouwd als een carrière. Je werkt je omhoog en blijft tot op hoge leeftijd in het vak. Er is een groot ambtenarenbestand; kijk maar eens naar het grote aantal burgemeesters. Er wordt veel van de Franse overheid verwacht en er wordt geleund op monsieur le maire en die neemt vergaande initiatieven. Als voorbeeld geeft Ariejan het opkopen door de gemeente van een kwijnend restaurant in een slapend dorp, dit te voorzien van nieuw personeel met als doel zo’n dorp van de ondergang te redden.

Frankrijk als museum uit zich in het conserveren en etaleren. Vele plaatsen bewaren hun historisch centrum met Romaanse kerk en middeleeuws stratenpatroon; aan het authentiek straatbeeld mag in een straal van 1 kilometer op last van de gemeente niets veranderd worden. Hoe zorgvuldig men omgaat met het bewaren en bewaken van de Franse taal en cultuur blijkt uit het feit hoe hoog instituten als de Académie  Française en theaters als de Comédie Française staan aangeschreven.

“Ach”, besluit Ariejan Korteweg zijn lezing: “vroeger had Frankrijk primeurs als de Citroën DS, Minitel,  de Concorde, de TGV. Frankrijk houdt zijn charme als eiland, piramide en museum, maar zal toch ook op verschillende terreinen drastisch moeten veranderen: het onderwijs moet gestroomlijnd worden, regelgeving moet worden herzien, de invloed van de staat moet worden beperkt, kortom: Frankrijk zal een toekomststrategie moeten ontwikkelen.’

De uitspraak “Frankrijk is een fantastisch land, alleen jammer dat er Fransen wonen‘ wordt door Ariejan Korteweg doorgetrokken tot: ‘Wat zou er gebeuren als de Fransen uit Frankrijk zouden verdwijnen en er Nederlanders voor in de plaats kwamen?‘ Vele koeienrassen verdwijnen en de koeien gaan op stal, ruïnes worden efficiënt opgeruimd, de uitgebreide déjeuners worden vervangen door een broodje kaas met een glas melk en de Routes Nationales naast de Autoroutes worden afgeschaft. Voor ons dan geen reden meer om naar Frankrijk te gaan.

Laten we eens naar deze uitspraak kijken: “Frankrijk is een fantastisch land, alleen jammer dat er mensen komen die geen woord Frans spreken en niet weten waarover ze praten

Over het begin van de zin kunnen we allemaal eens zijn. Voor mensen die geen woord Frans spreken is er een mooie rol weggelegd voor de Alliance Française en zij die niet weten waarover ze praten moeten ‘Surplace’ van Ariejan Korteweg maar eens gaan lezen.

Boekhandel Van Someren & Ten Bosch stond met een voorraad boeken in de zaal en heel wat mensen gingen met een door Ariejan gesigneerde boek naar huis. Aan het eind van de avond bleven veel mensen nog even om een glas vin d’honneur te heffen op het nieuwe jaar.

 

Sylvain Lelarge

Op 10 december zagen we een bekend gezicht terug: Sylvain Lelarge kwam ons college geven over opmerkelijke Franse woorden, uitdrukkingen en opschriften, die je overal in Frankrijk kunt tegenkomen. Het was voor de 58 bezoekers een zaak goed bij de les te blijven: in een rap tempo liet Sylvain ons kennismaken met inventieve woordspelingen.

DSC_0006

Zo heeft de eigenaar van een tweedehandsboekhandel zijn winkel de naam ‘Lis tes ratures’ gegeven. Lees de boeken inclusief de doorhalingen en aanvullingen van vorige bezitters.

Autoriteiten kunnen er ook wat van. Wat te denken van het opschrift “Aire de déjection canine’ in een hondentoilet, eufemistischer kan het bijna niet.

 

 

 

Voor de liefhebbers: hier kunt u het laatste exemplaar van Cueilleurs des Mots downloaden. Oudere exemplaren kunt u gemakkelijk verkrijgen door het nummer op deze wijze te veranderen: www.talenvoortalent.nl/CM01.pdf en …CM02.pdf, enzovoort…

Bovendien post Sylvain iedere dag op zijn Facebookpagina iets amusants of interessants in het Frans en in het Nederlands

 

 

Voorafgaand aan de conference stelde Marieke Lodder, onze nieuwe voorzitter zich aan de bezoekers voor. En aan het eind namen we afscheid van Marcel Bugter, die gedurende 28 jaar bestuurslid was, waarvan 15 jaar als voorzitter.

DSC_0002 DSC_0019DSC_0021  

 

 

Denis Mandon

Denis Cine-Club

 

We mogen terugkijken op een geslaagde avond op 12 november. Denis Mandon oogstte met zijn Ciné-Club veel succes bij de 56 bezoekers (waaronder ook enkele leerlingen van het Isendoorn College). Alvorens we de film gingen zien schotelde Denis ons een aantal opgaven voor over uitdrukkingen die we later in de film met Franse ondertiteling herkenden en dat maakte het een stuk gemakkelijke de film te begrijpen . Vooral het Français argotique was voor de meesten (ook voor de docenten Frans) terra incognita en maakte ons extra nieuwsgierig naar de film.

rsz_dsc_0114 rsz_dsc_0118

 

Anouk Dorfmann

De opening van ons nieuwe seizoen op 11 oktober 2015 was een coproductie van AF Zutphen en AF Deventer. Het was niet voor de eerste keer dat Anouk Dorfmann en haar pianist Johan Hoogeboom optraden, maar zeker ook niet voor de laatste keer en ….op deze zondagmatinee in een fantastische locatie: museum MORE in Gorssel. IMG_20151011_131244 We hoopten op een grote opkomst en die was er: ruim 100 personen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Helaas hebben we zelfs enkele mensen moeten teleurstellen. Voorafgaand aan de voorstelling hield Boris Ariaens, museaal docent bij MORE, een inleiding over de realistische kunst in de zeven zalen die het museum rijk is. Daarna was de microfoon voor Anouk. OLYMPUS DIGITAL CAMERA Zij vertolkte chansons van o.a. Jacques Brel, Charles Aznavour, Stromae, Lynda Lemay en Michel Legrand. In een bijzonder rap tempo kwam in het Frans en in het Nederlands het onnavolgbare ‘Tristoire’ van Ivo de Wijs aan de beurt. Hiervan hebben we een korte video gemaakt en kunt u hier de woorden downloaden en proberen mee te zingen: Tristoire. Ook het nummer ‘Déshabillez moi’van Juliette Gréco kreeg veel bijval. Op de website Paroles kunt u overigens (bijna) alle teksten van Franse chansons bekijken, downloaden en/of printen. Na afloop een (terechte) staande ovatie en natuurlijk bloemen.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA

 

 

 

Britta Maria

Een staand applaus van de 60 bezoekers aan de culturele avond op 25 april voor Britta Maria. Welverdiend, want zij bracht een spetterende voorstelling met chansons van o.a. Serge Gainsbourg, Jacques Brel en Françoise Hardy. Maar ook eigen chansons, waaronder een ode aan Erik Satie, op zijn eigen muziek: Gnossienne nr. 1, begeleid op piano door Maurits Fondse en op  accordeon door Rob Stoop. Beelden zeggen meer dan woorden. Kijk en luister naar de video die deze avond gemaakt is. Of neem nog eens een kijkje op de website van Britta Maria.        

 

 

Françoise Gall

Le Salon d’Or de la Poésie   Op 19 maart hield Françoise Gall een voordracht over de Franse poézie voor 35 bezoekers. ‘La poésie est indispensable, mais je ne sais pas à quoi’ zei Jean Cocteau ooit. Dat poëzie onmisbaar is, maakte Françoise Gall duidelijk door ons de schoonheid van de Franse poëzie te laten zien en horen, o.a. door eigen gedichten in het Frans te declameren, maar ons ook de vertaling in het Nederlands te laten horen.

 

Odette Jonkers.

Het werk en leven van Yves Duteil 
 
In woord, beeld én geluid presenteerde Odette Jonkers op 12 februari 2015 een overzicht van
het veelzijdige werk en het leven van de bekende chansonnier Yves Duteil. Door in te gaan op
uiteenlopende thema’s in zijn chansons, zoals de tijd, engagement en de liefde heeft Odette
laten zien hoe gelaagd en pöetisch de teksten van Duteil zijn, en wist zo ook met de minder
bekende chansons menig toeschouwer kippenvel te bezorgen. Door de prachtige chansons
van Duteil en het enthousiasme van Odette zullen de 48 belangstellenden deze avond niet
snel vergeten!
 

Sandra van Die

We hadden op 15 januari een groot publiek van wel 60 mensen in huis voor de presentatie van Sandra van Die ‘chansons d’aujourd’hui’. Bijzonder blij wqaren we met de aanwezigheid van 6 leerlingen van de Vrije School. Sandra vertelde over de chansonniers Gérard Lenorman, Zaz, Berry, Grand Corps Malade en Stromae. Hieronder kunt u alle chansons (nog eens) beluisteren en bekijken. Zaz: Je veux  La fée  On ira Gérard Lenorman: La ballade des gens heureux  Les matins d’hiver  Le petit prince Grand corps malade: Roméo kiffe Juliette  Les blues de l’instituteur Berry: Demain  Enfant de salaud  Les heures bleues Stromae: Alors on danse  Papaoutai  Formidable Voor velen in het publiek een eerste kennismaking. De teksten waren van tevoren uitgedeeld en voor de belangstellenden onder u hier te downloaden. Deze teksten bleken toch wel moeilijk om mee te zingen. Over het algemeen werd deze avond enthousiast ontvangen en goed gewaardeerd.

 

 

Jean-Pierre Armand

Op 11 december wist Jean-Pierre Armand met zijn voorstelling ‘Contes d’amour et récits de haine’ 43 bezoekers uitermate te boeien met woorden en expressieve gebaren. Marcel Bugter opende de avond en in zijn welkomstwoord vroeg hij zich af: “Qu’est-ce que fait un raconteur?”, waarop Jean-Pierrre Armand antwoordde: “Et ben, il raconte.” En dat ging hij doen. Begeleid door getokkel op zijn gitaar nam hij ons mee naar het Midden-Oosten, maar ook naar de streek waar hij woont: in de buurt van de Gorges de la Loire in de Auvergne: verhalen over hommels, adders, lelies, toverstenen, het gif van de gevlekte scheerling, waarmee Socrates ter dood werd gebracht, genezende kruiden, tovenaars en kaliefs. In zijn verhalen blijkt het onmogelijke mogelijk te zijn en het onvoorstelbare kan werkelijk zijn gebeurd. Het publiek hing aan zijn lippen. De boodschap dat liefde uiteindelijk de haat overwint, kwam in al zijn verhalen duidelijk naar voren.

 

Willy Atema

Op 6 november waren er 32 bezoekers aanwezig bij de lezing door drs. Willy Atema over ht leven en het oeuvre van Yves Saint Laurent. Yves Saint Laurent werd in Oran (Algerije) geboren als zoon van een pied-noir. Hij ging al op jonge leeftijd voor het modehuis Christian Dior werken. Zijn ontwerpen werden al gauw een groot succes. Na een zenuwinzinking door zijn militaire dienst werd hij ontslagen bij Dior en begon met zijn partner Pierre Bergé zijn eigen modehuis onder de naam YSL. In de zestiger en zeventiger jaren oogstte YSL veel succes met zijn broekpakken, beatnik-look en zijn tricotjurken geïnspireerd door de werken van Piet Mondriaan met de abstracte vlakverdeling en primaire kleuren.   Het merk YSL werd gekocht door Gucci. Door veelvuldig alcohol- en drugsgebruik, depressies en veel kritiek op zijn werk, werd besloten YSL te sluiten. Yves Saint Laurent stierf op 71-jarige leeftijd en werd begraven in Marrakesh. Na zijn dood besloot Pierre Bergé hun huizen en vooral ook de omvangrijke kunstcollectie bij veiling Christie’s te verkopen. De opbrengst bedroeg vele honderden miljoenen euro’s. Na de pauze belichtte Willy Atema enkele van zijn verkochte kunstwerken, waaronder werken van Picasso, Matisse en Leger.

Het was een zeer geanimeerde en informatieve avond, die door de aanwezigen hoog werd gewaardeerd. Hier is een link naar de officiële website van YSL, waarop o.a. al zijn collecties zijn te bewonderen en hier een link naar de bande d’annonce van de documentaire l’Amour fou over het leven van YSL en zijn partner.

Frédérique Hauffmann

Op 3 oktober na de Algemene Ledenvergadering presenteerde de kunsthistorica Frédérique Hauffmann aan 40 belangstellenden een lezing over Jacques Tati en Bert Haanstra. Jacques Tati buitelde als de onhandige Monsieur Hulot over het scherm in diverse scènes uit o.a. Les vacances de Monsieur Hulot, Mon oncle en Jour de fête. In haar belichtte zij ook de ontmoeting van Jacques Tati en Bert Haanstra. Verbonden door eenzelfde gevoel van observatie en humor werden zij vrienden. Hun wederzijdse bewondering bracht  hen tot samenwerking in de vijfde film van Tati  « Trafic ».     Om nog eens te genieten staan hier enkele links. Les vacances de monsieur Hulot Mon oncle Jour de fête Trafic Alleman (Bert Haanstra), volledige film.

Slotavond met Passies en Havinga

Op 10 april sloten wij ons cultureel seizoen af met een zeer bijzonder optreden van Gea Passie en Johanan Havinga. Onder de titel ‘Absint’ brachten zij een hommage aan de Franse componist Erik Satie. Aan de hand van muziekstukken, subliem gespeeld door Johanan Havinga, schetste Gea Passies het leven van deze zonderlinge persoon. Iedereen kent natuurlijk zijn Gymnopédies en Gnossiennes, maar ook onbekende werken werden uitgevoerd. Een groot contrast was te horen in het slecht 4 maten durende Bonjour Biqui en het pianostuk Vexations, waarvoor de uitvoerend musicus zich volgens Satie aldus moest voorbereiden: “Pour se jouer 840 fois de suite ce motif, il sera bon de se préparer au préalable, et dans le plus grand silence, par des immobilités sérieuses.” Johanan Havinga speelde ‘slechts’ 14 keer het thema. We houden de overige 826 keer tegoed voor een volgend optreden, zullen we maar zeggen. Na de pauze werd een film vertoond over het liefdesverhaaal van Satie en de schilderes Suzanne Valadon. Het originele geluid van de film ontbrak, maar Johanan Havinga vertolkte op de piano de bijpassende muziek met o.a. Préludes, Pièces froides en Gnossiennes, terwijl Gea Passies het verhaal vertelde. Na afloop kregen beiden – volkomen terecht en dik verdiend – een lang applaus van de 55 aanwezige bezoekers. Marcel Bugter sloot de avond af met een dankwoord en een attentie voor de artiesten en de mededeling dat een aantrekkelijk en gevarieerd cultureel programma voor het volgend seizoen al gereed is, waarna de Alliance Française haar jaar afsloot met het aanbieden van een ‘vin d’honneur’.

Pierre Burlaud – Marseille, une grande ville mais pas comme les autres

Voor de tweede keer als gastspreker van onze Alliance wist Pierre Burlaud op 13 maart 2014 de 42 belangstellenden te boeien met zijn lezing over Marseille. Eerst belichtte Pierre Burlaud de geschiedenis van deze zeer oude stad, die al in het jaar 600 v.Chr. werd gesticht door de Grieken. De zeehandel heeft altijd een grote rol gespeeld in de ontwikkeling van de stad. Marseille werd de schakel tussen het Middellandse Zeegebied en West-Europa. Burlaud liet de twee gezichten van Marseille zien door middel van de Januskop: een negatief en een positief beeld dat men van Marseille heeft. Negatief in de zin van de aanwezigheid van georganiseerde misdaad en drugshandel, positief in de zin van een fraaie oude stad met vele prachtige kerken en musea, de Oude Haven, en het feit dat Marseille in 2013 culturele hoofdstad van Europa was. Weinig mensen in het publiek kenden Marseille en wellicht was deze lezing voor velen de aanleiding deze prachtige stad eens te bezoeken.

Martine Cadière – L’histoire du roman policier.

De avond op 9 januari 2014 werd voorafgegaan door een korte extra algemene ledenvergadering, waarin de kascommissie verslag deed en vergadering de penningmeester décharge verleende.   De geschiedenis van de detectiveroman. Voor de tweede keer kwam Martine Cadière voor een lezing naar Warsnveld. De eerste keer, in 2011, was dat over het leven van  Sarah Bernhardt. Nu ging het over de geschiedenis van de detectiveroman, een onderwerp wat haar als schrijfster van (detective)romans helemaal na aan het hart ligt. Dit bleek ook uit het enthousiasme, waarmee ze over de vijf verschillende periodes vertelde. Dat zijn achtereenvolgens: École anglaise, Le roman d’atmosphère, Le roman noire, Neo-polar francais (polar=argôt voor le roman policier) en Le thriller. Periodes werden toegelicht met mooi beeldmateriaal en korte filmfragmenten. Bekende namen kwamen voorbij: o.a. Agatha Christie, Sherlock Holmes, George Simenon, Simone Signoret en van de laatste periode Stephan King, Dan Brown, John Grisham etc. Martine noemde ook het vaste recept, waaraan een detective moet voldoen. Het begin moet in ieder geval uniek(unique) zijn en het einde onverwacht(inattendu). In de pauze was er gelegenheid om de romans van Martine in te zien en te kopen. Haar conference eindigde met haar vraag  titels te noemen die men gelezen had. Met een vin d’honneur werd deze boeiende avond afgesloten. Martine had een groter gehoor verdiend dan de 27 aanwezigen!

Tinus Derks – Georges Brassens en Barbara

Op 12 december kwamen 48 belangstellenden naar de voordracht van Tinus Derks, voormalig leraar Frans, die een boeiend betoog hield over het leven en het repertoire van Georges Brassens en Barbara. Van beiden was een uitgebreid liedrepertoire beschikbaar. Belangstellenden kunnen dat hier downloaden. De voordracht werd gevolgd door een concertregistratie van beide chansonniers op dvd.

 

Christian Furia – De stedenbouwkundige geschiedenis van Parijs.

  Op 14 november 2013 hield kunsthistoricus Christian Furia een interessante conférence over de urbanisatie van Parijs. Het Île de la Cité was het historisch beginpunt van de Franse hoofdstad. De oude Keltische wegen zijn nog steeds onderdeel van het statenpatroon: Rue St. Honoré en Rue Mouffetard. Door de eeuwen van de Parijse geschiedenis heen hebben de Romeinen, de diverse Franse koningen en Napoleon een belangrijke invloed gehad. Baron Hausmann legde o.a. het patroon van avenues uitkomend bij de Arc de Triomphe aan. Wij hadden een publiek van 48 aanwezigen die deze (lange) lezing met aandacht volgden.

Anouk Dorfmann – Maintenant

Je kon een speld horen vallen of, zoals de Fransen zeggen ‘On aurait entendu voler une mouche’ tijdens het zingen van ‘Ne me quite pas’. Dat het ook het tegenovergestelde kon zijn, lieten de 45 bezoekers van onze laatste culturele avond aan het eind van het optreden van Anouk horen door haar een langdurige staande ovatie te geven. Terecht, want Anouk zette ons haar programma ‘Maintenant’ voor met zo’n flair en uitstraling, dat je wel enthousiast moet worden. Oude bekenden kwamen voorbij: ‘Les comédiens’ van Charles Aznavour, ‘Le port d’Amsterdam’ en ‘Ne me quitte pas’ van Jacques Brel, maar ook het ontroerende ‘La centenaire’ van de Frans-Canadese Lynda Lemay. Hier hoort en ziet u haar interpretatie van ‘Joseph’van Georges Moustaki: http://www.youtube.com/watch?v=M01CFxTngZI Anouk zong ook Nederlandstalig repertoire, o.a. “Lied zonder calorieën’ van Ivo de Wijs:

Ons bestaan is laag calorisch
Arm aan joules heet dat vandaag
En we zitten categorisch
Met gerommel in onze maag
En we lijken op skeletten
Onze botten doen ons pijn
We grilleren en ontvetten
Maar we letten op de lijn
Niemand denkt nog aan kroketten
Nee, we zingen dit refrein
Kom, zing mee, uit magere borst
We eten geen worst
We drinken geen wijn.

Aan de laatste twee regels werd overigens geen gehoor gegeven, want we sloten de laatste avond af met … wijn en hapjes. Let op: van Anouk Dorfmann gaan we nog veel horen !

Les cent pas

  Op 28 maart hadden we onze éénnalaatste culturele avond, waar onder leiding van Sylvain Lelarge het spel Les cent Pas werd gespeeld. Op een speelse manier hebben we die avond weer heel van de fraaie Franse taal opgestoken. * Hoe spreek je op de juiste manier ook al weer ‘un oeuf, deux oeufs, un os, deux os, un oeil, deux yeux’ uit? * Wat is het befaamde ‘Système D.’? * Hoe vertaal je: ‘Het is bijna vijf over half drie’ ? * Wat is het verschil tussen ‘une pile’ en ‘une batterie’? * De betekenis van ‘je fume, tu fumes, nous fûmes’ wordt duidelijk als je weet dat het hier om de tekst in een anti-tabak reclame draait: Ik rook, jij rookt, wij zijn er geweest (hier gebruikt als de passé simple van het werkwoord être). De 34 bezoekers, die zich kostelijk amuseerden met Les 10 Pas, konden (in de goede zin van het woord) zeggen: Nous fûmes !

Van bouillabaisse tot Bruni

“Een liefde die niet bot gestompt wordt door het huwelijk, maar een waaraan men sterven moet, omdat ze te groot is voor een mensenhart.” Een fraaie zin, die op verzoek van een dame uit ons publiek door Andy Arnts werd herhaald, omdat ze hem zo mooi vond. Ons publiek bestond op deze avond uit maar liefst 60 personen, waarmee wij als bestuur erg blij waren. Met dit citaat van Felix Timmermans besloot de auteur op donderdag 7 februari zijn verhaal over de tragische liefde tussen Camille Claudel en Auguste Rodin, ons nog wel bekend van de lezing op 15 november j.l. Andy Arnts, auteur, beeldend kunstenaar en francofiel nam ons mee naar Frankrijk, waar hij al zwervend tot het schrijven van zijn mooie verhalen kwam. Hij las ons voor uit zijn eigen werk “Van bouillabaisse tot Bruni”. Andy Arnts kwam op een van zijn reizen terecht in Montfavet waar hij in het Centre Hospitalier de kamer bezocht waar Camille Claudel de laatste 30 jaar van haar leven moest slijten. Tevergeefs zocht hij naar haar graf. Anders was dat bij andere beroemde Fransen. Henri Toulouse Lautrec ligt in Verdelais begraven onder een gigantische tombe (zeker vergeleken met zijn geringe lengte). Op het Cimetière de Passy in Parijs vlakbij Trocadero werd Andy’s aandacht getrokken door een imposant mausoleum ter ere van Marie Baskirtseff, die een uitgebreide correspondentie onderhield met Guy de Maupassant. Zij ligt er in goed gezelschap van niet de minsten: Édouard Manet, Claude Debussy en Gabriel Fauré vonden er hun laatste rustplaats. Andy Arnts besloot zijn conference met een verhaal waaruit bleek dat niet slechts de echtgenote van de voormalige Président de la République, maar ook een kat uit een provençaals café zich met de naam Carla Bruni mag sieren.

Savoir-vivre à la française

Op donderdag 10 januari had de Alliance Française veel belangstellenden in huis voor de voordracht van Valérie Chouchana over de geschiedenis van de etiquette in Frankrijk. We waren erg blij met de hoge opkomst van 46 mensen. Valérie Chouchana belichtte aan de hand van een powerpoint presentatie de etiquette in Frankrijk die zijn oorsprong had in de hoofse liefde, de platonische bewondering voor een onbereikbare vrouw. In vlot Frans nam zij ons mee door de eeuwen, waarin de etiquette zich een vaste plaats in de Franse omgangsvormen heeft verworven. Heel praktisch gezien weten wij nu dat een man als eerste een restaurant binnengaat, wel achteraf de rekening discreet hoort te betalen, dat asperges met een vork gegeten dienen te worden, wanneer een handkus te geven en wanneer er gezoend dient te worden, waar te beginnen, links of rechts en vooral ook hoe vaak. Er bestaat een Carte du nombre de bises, die wij hier u als extra service op onze website aanbieden, zodat u in Frankrijk niet in verlegenheid gebracht wordt. Om te zien of u op de avond het nodige heeft opgestoken kunt u hier nog een kleine test doen.

Un concert de musique française sur les poèmes de poètes français

Op donderdag 13 december maakte het publiek in de Lutherse kerk in Zutphen een gedenkwaardige avond mee. Voor hen traden op: Franka van Essen (mezzosopraan), Ilsje Merk (violoncello) en Philine Coops (piano). Zij brachten een boeiend en gevarieerd concert met muziek van Franse componisten. Franka van Essen opende het concert met de cyclus Les nuits d’Été van Hector Berlioz. Daarna was het de beurt aan Ilsje Merk en Philine Coops, die samen duo Incantesimo vormen. Vier werken van Gabriel Fauré, waaronder Après un rêve en Sicilienne, brachten zij op weergaloze wijze ten gehore. De dames waren bijzonder goed op elkaar ingespeeld; dat kwam goed tot uiting in het levendige Allegro Appassionata van Camille Saint-Saëns. In de intieme sfeer van de Lutherse kerk met een zeer goede akoestiek zorgde dit instrumentale intermezzo voor veel bijval van de aanwezigen.

Na de pauze trad Franka van Essen weer op met werken van Alphons Diepenbrock, Charles Gounod, Jules Massenet, Claude Debussy, Georges Bizet en Hector Berlioz. Van deze laatste componist bracht Franka een ode aan Granada ten gehore: Ma ville, ma belle ville, C’est Granade au frais jardin. C’est le palais d’Aladin Qui vaut Cordoue et Séville.   Een staande ovatie viel deze vakvrouwen ten deel. We sloten de avond af met een vin d’honneur.

Boeiende lezing over Camille Claudel

Grieta Felix

Op 15 november hadden zich na de algemene ledenvergadering 30 belangstellenden verzameld om de lezing te beluisteren van kunsthistorica drs. Grieta Felix over Camille Claudel, de Franse beeldhouwster, door wie Rodin zich enorm zou laten inspireren.   In haar jeugd bleek Camille al een begaafd kind te zijn en haar vader liet haar lessen volgen bij Alfred Boucher. In die tijd werden er nog gen vrouwen toegelaten tot de Académie des Beaux-Arts. Toen Alfred Boucher de directeur van de Académie confronteerde met het werk van Camille, riep deze uit dat zij les moest hebben gehad van Rodin, zoveel stijlovereenkomsten waren er. Tot dat moment hadden die twee elkaar nog nooit ontmoet. Camille werd leerling, rechterhand en later maîtresse van Rodin. In die inspirerende tijd ontstonden diens grootste werken: De kus, de denker en De burgers van Calais. Grieta Felix wees ons erop dat er in het Singermuseum te Laren een tentoonstelling is van Rodins werken. In 1893 besloot ze voor zichzelf te gaan werken, omdat ze met Rodin samen niet genoeg tijd en energie had voor haar eigen creativiteit. Bovendien verweet ze Rodin haar gebruikt te hebben. Vanaf dat jaar ontstonden haar eigen beelden, als La petite Châtelaine, Clotho, L’Age Mur, l’Implorante, l’Abandon en La Valse. Het liep slecht af met Camille. Zij werd krankzinnig verklaard en sleet tientallen jaren in een gesticht. Er is een film over het leven van Camille Claudel met in de hoofdrollen Isabelle Adjani en Gérard Depardieu.   Na het beantwoorden van vele vragen uit het publiek sloot Grieta Felix haar met veel enthousiasme gebrachte presentatie af.

Michel Garrique over chocolade en wijn.

Misschien niet de meest voor de hand liggende combinatie: wijn en chocolade. Maar toch heeft Michel Garrique hiervan zijn specialisatie gemaakt en op 4 oktober de aanwezige leden en belangstellenden op onze culturele avond hiervoor enthousiast gemaakt. We kregen 3 soorten Bordeaux wijn te proeven: een Fronsac, Médoc en Graves. Met elk van deze wijnen werden 4 soorten chocolade gecombineerd: Manjari uit Madagascar, Alpaco uit Equador, Acarigua uit Trinidad en Ebène uit Venezuela. Het was aan het publiek om de voor een ieder ideale combinatie te selecteren: cacao-aroma’s afgezet tegen de wijncomponenten. De overheersende mening was dat men wel eens een onaangenamere taak te verwerken heeft gekregen.